■■■ K H R . D I ' A ' R Y , , ,

อิริเอะ โชอิจิ 002
19 Nov 2007

สวัสดีครับ... ผมอิริเอะ โชอิจิครับ หวังว่าจะจำกันได้^^
เมื่อวานนั่งเคลียร์กองเอกสารจนดึกดื่นเกือบข้ามวันข้ามคืน ง่วงมากแต่ก็ต้องทำเพราะเป็น "งาน" ทั้งๆที่ตอนนั้นน่าจะเป็นเวลาที่ผมน่าจะนอนหลับสบายแท้ๆเลยเชียว เฮ้อ.......
กลับกลายเป็นว่า วันรุ่งขึ้นผมดันเป็นไข้ไปซะได้ ก็เมื่อคืนฝนตกแถมผมนอนทั้งๆที่ไม่ได้ห่มผ้า
น่าตลกมั๊ยล่ะครับ....

เชลเบคโลเลยบอกให้ผมพักผ่อนเสียครึ่งวัน ไว้มีแรงเมื่อไหร่ค่อยลุกขึ้นมาทำงาน ผมเลยจำใจนอนลงไปทั้งๆที่อยากทำงาน แต่ร่างกายไม่ยอมทำตาม.....
เป็นความรู้สึกที่ผมไม่ชอบเลยจริงๆเวลาที่ควบคุมร่างกายไม่ได้ดั่งใจ - -"

แต่ว่าแย่จริงๆการงานเสียเพราะเรื่องแค่นี้....... ผมนี่เป็นคนที่ใช้ไม่ได้จริงๆ
วันนี้ผมเลยนอนฟังเพลงอยู่บนเตียงพลางอ่านรายละเอียดเอกสารที่เชลเบคโลทยอยมาให้ผมอ่าน (สรุปว่ายังคงให้ผมทำงานเหมือนเดิมสินะครับ)อ่านไปซักพักชักเริ่มง่วง ผมเลยดันตัวเองขึ้นมาจากเตียงก่อนที่จะหันไปวางเอกสารไว้ที่โต๊ะข้างเตียง
แต่สิ่งที่ผมพบคือ...

..

..

แก้วน้ำ 

..

..

ยา

..

..

กองเอกสารขนาดย่อม

..

..

มาชเมลโล่? 

..

.. 

มาชเมลโลห่อนี้มาจากไหนกันน่ะ? แล้วมาตั้งแต่ตอนไหนน่ะ? หรือวางอยู่นานแต่ผมไม่ได้สังเกต?...
แต่ผมเองก็ไม่ได้สนใจอะไรแต่หยิบกินเสียดื้อๆ ก็อร่อยดีนะครับ นุ่มนิ่ม และเป็นครั้งแรกที่ได้กิน...
แต่ว่าด้วยความง่วงผมจึงวางห่อมาชเมลโล่ไว้ที่เดิม แล้วหยิบยาลดไข้มากินแทน แน่นอนว่าผมหลับ..

ตื่นมาอีกทีก็ปาเข้าไปบ่ายสามกว่าๆแล้ว(ผมนี่ช่างนอนกินบ้านกินเมืองจริงๆแหะ=w=") ...
ไข้เริ่มลดลงหน่อยๆ ไม่ค่อยมึนหัวแล้วด้วย ผมเลยลุกขึ้นหยิบเครื่องแบบมาใส่แล้วตรงดิ่งไปห้องทำงาน

แน่นอนว่าเหมือนเคย ผมทักทายทุกคนแล้วนั่งลงประจำที่ของตน ผมนั่งทำงานไปเรื่อยๆ
แต่สายตาเหลือบเห็นเชลเบคโล เลยถามคำถามที่สงสัย

"มาชเมลโล่ห่อนั้นน่ะทำไมถึงอยู่ในห้องผม คุณไปวางไว้ให้เหรอ" 

..

..

"ฉันถือวิสาสะหยิบของ(กิน)ในตู้ของคุณที่เหลืออยู่มาวางไว้ให้ค่ะ เผื่อว่าคุณอาจจะหิว" 

..

..

นั่นสินะ ได้มาๆทั้งๆที่ผมไม่อยากรับด้วยซ้ำ ก็เลยยังไม่แกะกินจนถึงบัดนี้.....
ผมพยักหน้ารัวๆ ก่อนที่จะหันมาสนใจงานของตัวเอง อืมมม....
ทำงานกับคอมพิวเตอร์นานๆนี่ชักจะเริ่มปวดตา ปวดหัวแหะ..... อยากไปนอนซะแล้วสิ...

..

..

"เชลเบคโล พาผมกลับห้องที...." 

..

..

.. 

และแล้วก็กลับมาที่เตียงอีกครั้ง แล้วผมจะฝืนทำงานไปทำไมกันทั้งๆที่รู้ว่าต้องเป็นแบบนี้...
ตอนนี้ก็ชักจะหมดแรงที่จะเขียนไดอารี่แล้วซะด้วยสิ เพราะฉะนั้นวันนี้จึงขอไว้แค่นี้ล่ะกันนะครับ...
ผมขอตัวไปรักษาตัวก่อนไว้หายดีแล้วจะมาเขียนต่อครับ.....